Kaç ay oldu,ben bile bilmiyorum...

Aslında gerçekten de her kötü şeyin arkasında iyi birşey yatıyor galiba.O kadar şey oldu ama ben şimdi kendimi çok daha kendim gibi hissediyorum.En azından kendimi tanımaya başlıyorum ve artık galiba yalnızlıktan eskisi kadar korkmuyorum.

Bir de,garip olan bir kısım var;ben acılarımdan bile keyif alabilmeye başlıyorum.Bu normal mi sizce?Yani keyif almak derken,"ooh şahane,ne güzel üzüldüm ama" gibi diil tabii :) Sadece acıları yaşasan da,hala yaşıyor olmanın verdiği garip teselli ödülü belki de.

Pişman olmama ruh hali de var..O tamamen ayrı bir muamma..Yaşanan onca üzüntüye rağmen ve bunları belki de yaptığın tek bir hata yüzünden yaşadıysan eğer,yine de kendini pişman hissetmemek nasıl bir duygu?Bence,kendini koruma iç güdüsü..Aslında afedersiniz,eşek gibi biliyorum hata yaptığımı ama hala kendimi hatalı hissetmemek için,"aaa evet çok üzüldüm ama asla pişman diilim" moduna giriyorum.olabilir mi?

Yani sonuçta,bazen ağlamak bile keyifli;ağlayabilmek.O kadar uzun süredir ağlayamıyorum ki.

Bu da böyle bir begumgum'un kendi kendiyle konusmasi oldu..Demiştim size olacağını :)

Daha çook konuşurum ben böyle..Kendimle konuşmam gereken çok şey var.